Op 16 november 1351 richtte de Franse koning Jean le Bon de Orde van de Ster op.
Een broederschap van ridders, bedoeld als tegenhanger van de Engelse Orde van de Kousenband. Hun symbool was een zilveren ster (étoile) met acht stralen — zilver als teken van zuiverheid, de betekenis van de stralen niet eenduidig overgeleverd.

De orde was gewijd aan de Maagd Maria en verbonden aan het koninklijk hof. De koning wilde een elitegroep ridders om zich heen verzamelen. De orde bleef relatief klein, met ongeveer honderd ridders. Hun devies luidde: Monstrant regibus astra viam — De sterren wijzen de koningen de weg.

Het klonk groots.
Eervol.
Bijna verheven.

Maar wat ontbrak, was datgene waarop een orde werkelijk rust. De ridders van de Ster legden een eed af om nooit te vluchten in de strijd.
Een eed zonder nuance — zonder dieper gedragen regel. Toen zij in 1356 bij de Slag van Poitiers tegenover de vijand stonden, hielden zij zich aan hun woord.
Zij bleven.
En zij vielen.

De orde werd daar zwaar getroffen en verloor een groot deel van haar kracht. Na die slag stortte zij praktisch in en werd nooit werkelijk hersteld. Niet door gebrek aan moed… maar door het ontbreken van een stevig fundament. Want waar geen doordachte regel is, kan zelfs trouw aan een eed leiden tot ondergang.

De Tempeliers kozen een andere weg.
Zij bouwden hun leven op regel, discipline en gehoorzaamheid.
Niet één eed… maar tweeënzeventig regels vormden hun leven.
De grondvest van de Orde.

Regels zijn niet beperking — ze zijn bescherming.