Op internet vind je veel claims, veelal onderbouwd met zogenaamde feiten. Niet alles wat op internet staat is waar. Zelfs niet als ze het 100.000 x herhalen, hoe hard ze ook schreeuwen of roepen. Dan nog wordt iets wat niet waar is waar.
Het kan ook zijn dat de persoon zelf overtuigd is dat het waarheid is (de rechtbank zit er vol mee), dan nog kan het onjuist zijn.
Natuurlijk moet er voor iedereen wat zijn. Wie een andere koers zoekt, is vrij die te volgen, dat respecteren wij ten volle. Echter daar identificeren we ons niet mee. Dan verwijzen we je graag naar sites die daarop gericht zijn.
Binnen De Nederlandse Tempeliers kiezen wij echter bewust voor historische zorgvuldigheid, aantoonbare feiten en eerlijkheid over wat wel en niet bekend is. Daarom presenteren wij legenden niet als geschiedenis, moderne tradities niet als middeleeuwse continuïteit en symboliek niet als bewijs.
Wij kiezen liever voor waarheid met weinig mensen dan voor een mooi verhaal met velen, ook als het schuurt, ook als het er niet mooi uitziet.
Niet alles wat zich Tempelier noemt, past bij wat wij onder Tempelierschap verstaan. Dat is geen veroordeling naar anderen toe, maar een duidelijke grens voor onszelf.
Zelf ervan overtuigd zijn of niet, er zijn grofweg 4 grote categorieën waarin claims opzettelijk of niet opzettelijk worden toegeëigend:
1) HISTORISCH ONJUIST: Jeanne d’Arc, Koning Arthur, de Ridders van de Ronde Tafel, Robin Hood enzovoort als Tempelier voorstellen of claimen.
2) FANTASIE EN SENSATIE: draken, Darth Vader, bloederige zwaarden, duistere ridders, agressieve honden, Hollywood-esthetiek, occult aandoende beelden en alles wat vooral spektakel verkoopt.
3) AFSTAMMING EN CONTINUÏTEIT:
organisaties die de goede naam, symboliek of geschiedenis van de Tempeliers gebruiken om zichzelf ouder, belangrijker of historisch gelegitimeerder te laten lijken dan aantoonbaar is.
4) EGO EN UITERLIJK VERTOON: medailles, overdadige titels, pakken, linten, poses, hiërarchisch pronken, “wij zijn dé ware opvolgers”, indrukwekkende namen zonder inhoud.
Hieronder worden de vier punten verder toegelicht. We willen nogmaals benadrukken dat een ieder vrij is in zijn eigen overtuiging, smaak en benadering; die vrijheid respecteren wij. Deze pagina is niet bedoeld om anderen voor te schrijven wat zij moeten geloven of hoe zij hun orde moeten vormgeven. Wij maken uitsluitend duidelijk welke uitgangspunten De Nederlandse Tempeliers zelf hanteren: historische zorgvuldigheid, waarheidsgetrouwheid, dienstbaarheid en waar wij grenzen voor onszelf trekken.
Veelal worden andere historische figuren -fictief of echt bestaand – als zijnde in een tempeliersbestaan betrokken, of geclaimd. Voorbeelden zijn legio: Jeanne d’Arc, Koning Arthur, de Ridders van de Ronde Tafel, Robin Hood, Noormannen enzovoort die men als Tempelier voorstellen of claimen. Eigenlijk spreekt eigenlijk voor zich. De overgrote meerderheid leefden niet eens ten tijde van de Tempeliers: 1118 – 1312, dus het historisch zelfs onmogelijk. We nemen hier 2 voorbeelden.
Jeanne d’Arc leefde 1412–1431. De Tempeliers werden opgeheven in 1312. → Er zit dus ruim een eeuw tussen. Ze kón simpelweg geen lid zijn.
Wat hier gebeurt, is geen geschiedenis maar moderne mythevorming.:
• “Dynastic Templar Female Warrior” is historisch complete fictie.
Geen bronnen, geen continuïteit, geen orde, geen dynastie — niets.
• Ze schuiven Jeanne achteraf in een Tempeliersverhaal om zichzelf gewicht, legitimiteit en mystiek te geven.
• Het woord “tradition” wordt hier misbruikt: niet als overgeleverde werkelijkheid, maar als zelfverzonnen lijn die men graag waar zou wíllen hebben.
ieder het zijne —
maar dit is wel van de categorie “dat je een moderne spirituele orde bent met symbolische inspiratie” en niet: alsof je een historische continuïteit bezit. Dit is geen geschiedenis, dit is fanfiction met een wapenschild erboven.
En wat het meest veelzeggend is? Hier worden woorden uit Jeanne’s procesdossier gebruikt om haar achteraf in een Tempeliersverhaal te plaatsen waarvoor historisch geen grond bestaat.
Evenzo de ridders van de ronde tafel, oorspronkelijk van koning Arthur. Nooit van de Tempeliers. Pure fictie. Hoe zit het dan met koning Arthur zelf? Heeft hij bestaan of een legende?
Niemand weet dat zeker. Koning Arthur bevindt zich precies op de grens tussen geschiedenis en mythe — en dat is precies wat hem zo tijdloos maakt.
1. De historische kern: er zou een historische figuur achter de legende kunnen schuilgaan.
Sommige historici denken dat “Arthur” gebaseerd is op een Britse krijgsheer uit de 5e of 6e eeuw — een tijd van chaos na het vertrek van de Romeinen uit Brittannië.
Die man zou een reeks veldslagen hebben geleid tegen de Saksische indringers.
Hij was waarschijnlijk geen koning in de latere zin van het woord, maar een leider van lokale stammen — iemand die orde bracht in een vallend rijk.
Er zijn oude kronieken die vaag naar hem verwijzen, zoals de Historia Brittonum (9e eeuw) en Annales Cambriae (10e eeuw), maar geen van die teksten is echt hard bewijs.
2. De legende die groeit: in de 12e eeuw schreef de monnik Geoffrey of Monmouth zijn beroemde Historia Regum Britanniae (De geschiedenis van de koningen van Brittannië).
Daarin veranderde Arthur van een krijgsheer in een mythische koning — nobel, wijs, verbonden met tovenaar Merlijn en de heilige graal. Vanaf dat moment werd Arthur geen mens meer, maar een ideaalbeeld van rechtvaardig leiderschap.
Zijn wereldbekende Ronde Tafel stond symbool voor gelijkheid en trouw,
zijn zwaard Excalibur voor gerechtigheid,
en zijn zoektocht naar de graal voor spirituele zuivering.
3. De mythe als spiegel: of hij nu echt heeft bestaan of niet —Koning Arthur belichaamt iets wat in elke tijd ontbreekt: de rechtvaardige leider die strijdt zonder eerzucht, die regeert zonder trots en die zijn macht inzet voor iets hogers.
Daarom is zijn verhaal nooit verdwenen. In de middeleeuwen hadden Tempeliers soortgelijke idealen en nu — eeuwen later — herkennen mensen daarin nog steeds iets van het zuivere, het trouwe, het heilige.
Of achter de Arthurlegende een historische persoon schuilgaat, weten we niet. Wel groeide Arthur in de middeleeuwse overlevering uit tot een tijdloos symbool van deugd en rechtvaardigheid.
Is dan raakvlak met de Tempeliers? Historisch en symbolistisch gezien: nee. Spiritueel gezien: zeker wel.
Tempeliers waren Monniken -ridders. Ze zaten 95% van hun tijd op hun knieën en 5% in het veld.
Dat is ook de rede dat je hier geen “vervuilde” Tempeliersafbeeldingen vindt; die 98% van internet vult over Tempeliers.
De Hollywood-versie van de Tempelier: glimmend staal, overdreven mantels (kruis op de rug 💀), dramatische poses, bloed, vuur en een overvloed aan uiterlijk vertoon. Dat kan prachtig beeldmateriaal opleveren, maar het strookt totaal niet met wat Tempeliers werkelijk waren.
Bling bling, spectaculaire harnassen en Hollywood-heroïek horen voor ons niet bij het beeld dat wij willen uitdragen. Het oogt indrukwekkend, maar indrukwekkend is nog niet historisch juist. Wanneer vorm belangrijker wordt dan waarheid, verandert geschiedenis in decor.
Precies daar trekken wij de grens. Wij kiezen liever voor soberheid en echtheid die klopt, dan voor spektakel dat verkoopt.
Tempeliers op draken en…..dat is macht zonder onderwerping en gebed. Geweld zonder gehoorzaamheid, dat is heroïek zonder God. Alles waar Tempeliers ooit voor hebben gestaan, is juist niet dit en zo. Waar onze Broeders alles, inclusief hun leven voor gaven: totale overgave aan God. Dat was onze middeleeuwse kracht: buigen waar het moet, blijf recht waar het hoort. Onderscheid in dat verschil.
Met als tegentoets: monniken zijn streng en sober, maar die soberheid is geen ontkenning van het leven. Het is een ordening ervan. Regels, stilte en ritme zijn er niet om de mens klein te maken, maar om ruimte te scheppen voor wat echt voedt. En daar hoort rust, vreugde en zelfs speelsheid bij.
Jezus zelf mijdt het leven ook niet.
* Hij gaat naar een bruiloft — en maakt daar zelfs wijn, overvloedig.
* Hij eet en drinkt met mensen, tot ergernis van de strengsten.
* Hij trekt zich terug om te rusten, maar zoekt ook het gezelschap op.
* Hij vertelt verhalen — gelijkenissen vol beeld, verbeelding, overdrijving zelfs.
Dat is geen toeval. Jezus begrijpt de mens als geheel: lichaam, ziel, geest — en ja, ook verbeelding.
Fantasie is geen vlucht. Fantasie is geen ontsnappen aan de werkelijkheid, maar een poort ernaartoe. Het is de plek waar:
In de middeleeuwen wisten ze dat heel goed. Denk aan:
Dat is geen zonde van de tijd. Dat is zielenzorg.
Zonder opladen geen toewijding. Je kunt niet al je uren werken. Zelfs God rust op de zevende dag. Niet omdat Hij moe was — maar omdat rust heilig is.
Fantasie, spel, schoonheid, verwondering:
Zonder dat evenwicht wordt soberheid leeg. Met dat evenwicht wordt soberheid vrijheid. Dus ja: fantasie mag er zijn, maar in evenwicht, niet als enige overheersende. Niet als losbandigheid, niet om te vernederen, of om naar beneden te halen, niet voor de onwaarheid te tonen, maar als ademruimte. Niet tegen het geloof in, maar diep erin verankerd.
Leef met ernst én licht, met diepte én glimlach, met regelmaat én ruimte.
First things first, waar begripsverwarring makkelijk door ontstaat:
Ten tijde van de Tempeliers behoorden drie orden tot de bekendste grote ridderorden in en rond het Heilige Land: de Tempeliers, de Hospitaalridders en de Duitse Orde (Teutonen).
De Hospitaalridders, ook bekend als de Orde van Sint-Jan of Johannieters, werden na hun vestiging op Malta algemeen bekend als de Maltezer Ridders.
Er bestaat tegenwoordig geen Tempeliersorde die een aantoonbare, ononderbroken historische continuïteit kan bewijzen met de middeleeuwse Orde van de Tempel uit 1119–1312.
Dat ligt anders bij bijvoorbeeld de Johannieters/Hospitaalridders en de Duitse Orde Teutonen, dat zijn andere ridderordes. Staan los van de Tempeliers. Zij kennen als instellingen wel een aantoonbare historische continuïteit.
De middeleeuwse orde — Ordo Pauperum Commilitonum Christi Templique Salomonici, kortweg de Tempeliers — werd in 1312 door paus Clemens V opgeheven tijdens het Concilie van Vienne. Na de executie van Jacques de Molay in 1314 verdween de oorspronkelijke orde als zelfstandige organisatie.
Wat daarna komt zijn herinterpretaties, inspiratiebronnen of nieuwe orden, maar geen directe voortzetting. Wanneer moderne groeperingen zo’n directe, ononderbroken afstamming als historisch feit presenteren, ontbreekt daarvoor elk aantoonbaar bewijs.
Van Tempeliers kan NIEMAND continuïteit aantonen. Bodemlijn.
De Nederlandse Tempeliers – wij – maken ook geen aanspraak op een ononderbroken institutionele afstamming van de middeleeuwse Orde van de Tempel. Wij zijn een hedendaagse orde die zich bewust laat inspireren door geloof, discipline, broederschap en dienstbaarheid van onze middeleeuwse Broeders— en die eerlijk wil zijn over waar geschiedenis eindigt en onze eigen orde geschiedenis begint.
De echte erfenis van de Tempeliers zit in hun:
Dat is wat wij proberen, voor zover dat in de wereld van 2026 redelijkerwijs mogelijk is: zo dicht mogelijk te blijven bij de geest/leven naar, waarden en levenshouding van de Tempeliers. Juist daarom hechten wij zo sterk aan historische juistheid en waarheidsgetrouwheid. Wie zich op een geschiedenis beroept, heeft ook de verantwoordelijkheid die geschiedenis niet mooier, ouder of indrukwekkender te maken dan dat zij aantoonbaar is. Dus ook de zaken die schuren en geen mooi plaatje aan de buitenkant geven.
Inspiratie is geen afstamming. Symboliek is geen continuïteit. Een moderne orde wordt niet middeleeuws doordat zij middeleeuwse namen, titels, graden, kleding of rituelen gebruikt.
JUIST UIT EERBIED VOOR ONZE TEMPELIERBROEDERS UIT DE MIDDELEEUWEN WILLEN WIJ HUN GESCHIEDENIS NIET AANVULLEN MET WAT WIJ GRAAG ZOUDEN WILLEN DAT WAAR WAS. PUNT.
In het verlengde hiervan is een veelgehoorde bewering is dat de vrijmetselarij rechtstreeks uit de middeleeuwse Tempeliers zou zijn voortgekomen. Voor zo’n ononderbroken historische afstamming bestaat geen aantoonbaar bewijs, berust niet op waarheid.
In latere eeuwen zijn binnen verschillende vrijmetselaarsstelsels Tempeliersnamen, symboliek en ridderlijke graden opgenomen. Dat verklaart waarom op internet en in populaire verhalen vaak met elkaar worden verbonden. Die latere verbinding maakt het nog geen historische continuïteit.
De middeleeuwse Orde van de Tempel en de latere vrijmetselarij moeten daarom historisch van elkaar worden onderscheiden. Dat onderscheid vinden wij belangrijk, juist omdat herhaling op zichzelf een bewering nog niet tot geschiedenis maakt.
Ofwel, nogmaals: hoe hard je iets ook beweert, schreeuwt of herhaalt, dat maakt het nog geen historisch feit.
Een mantel, ketting, medaille, scepter, hermelijn of titel maakt niemand tot Tempelier.
Wie zijn identiteit moet bewijzen met steeds meer versierselen, rangen en ceremonieel, toont vooral wat aan de buitenkant zichtbaar is. Maar Tempelierschap begint voor ons niet aan de buitenkant. Maar
Bij geloof.
Bij discipline.
Bij waarheid.
Bij nederigheid.
Bij dienstbaarheid
Wij hebben niets tegen symboliek of ceremonie. Die kunnen betekenis dragen. Maar zodra zij belangrijker worden dan karakter, zodra titels belangrijker worden dan daden, en zodra aanzien belangrijker wordt dan dienstbaarheid, houdt het voor ons op.
Een Tempelier moet niet groter te lijken dan hij is. Wie vooral gezien, bewonderd of geëerd wil worden, zoekt zijn beloning bij mensen, niet bij Christus onze Heer. Jezus zegt in Mattheüs 6:2:
“Ik verzeker jullie: zij hebben hun loon al ontvangen.”
Voor De Nederlandse Tempeliers is dat geen vrijblijvende waarschuwing.
Wij zijn geen orde van pronkzucht, ego of zelfverheffing. Geen verzameling indrukwekkende titels. Geen wedstrijd in linten, kettingen of rangonderscheid. Geen uiterlijk vertoon dat belangrijker wordt dan de mens die eronder staat. Geen decor dat moet verhullen dat de inhoud ontbreekt.
Wij kiezen voor minder uiterlijk en meer inhoud. Minder ego en meer dienstbaarheid. Minder schijn en meer waarheid. Wie vooral gezien wil worden, heeft het wezen van dienstbaarheid niet begrepen.
Wie daar weinig mee kan, herkent zich niet bij ons. Dat is geen probleem. Niet iedere orde hoeft voor iedereen de juiste orde te zijn.
Hoe meer een Tempelier zichzelf moet laten zien, hoe belangrijker voor ons de vraag wordt of hij er ook naar leeft.
