Mantels op de grond

Ook dat de apostelen hun jassen op de ezel hadden gelegd. Dit is een eerbetoon aan degene -Jezus- die eroverheen gaat.

Het klinkt in onze tijd wat gek, maar je jas/ mantel laat zien wie je bent. Een “privé”-jas, die kies je naar jouw smaak. Zo wil jij eruitzien, zo wil jij je identificeren. Dat klinkt misschien wat apart.
Of stel je eens voor: dat je van kleding zou wisselen met iemand die je niet kent: dat voelt erg ongemakkelijk. Je bent namelijk die ander niet.

We kunnen het (tegenwoordig) beter voorstellen als we bedrijfskleding aanhebben. Of een tenue van een sport/hobbyclub. We laten dan aan de kleding zien, waar we bij horen. Bij welke club, hobby, vereniging, werk je zit. Als je je tenue aanhebt: ziet iedereen direct: jij hoort bij die en die. Je bent ook benaderbaar als waar je bij bent. Het dwingt dus ook respect af.

Trek je je jas/ tenue uit: dan hoor je daar niet meer bij. Ben je niet meer “beschermd” door die identiteit. Je staat erbuiten, kwetsbaar. Je kan je zelfs wat ongemakkelijk, of zelfs onveilig voelen. Als je denkt aan mensen in een beschermend beroep. Zoals brandweerman. En ook beroepen die juist beschermingskleding vereisen.

Dit doet denken aan wat we lezen in de brief aan de Filippenzen:
Hij hield zijn gelijkheid met God niet vast, maar legde zichzelf af en werd mens onder de mensen. Hij legt de mantel af en daarmee zijn eigen identiteit. Hij die de gestalte van God had, hield zijn gelijkheid van God niet vast. Doordat Hij zijn mantel uitdeed.
Nu was Hij als MENS onder de mensen. Hij liet op geen enkel moment zijn Goddelijkheid zien. Hij liet zich niet door zijn Goddelijkheid beschermen. Hij ging het lijden waar hij doorheen moest niet uit de weg. Hij deed het als MENS.

Ze zeggen ook wel eens: kleding maken de mens. Ben je mooi en deftig gekleed, voel je je heel anders als thuis in je huispakje. Of als je je verkleedt, voor carnaval, of een toneelstuk. Dan voel je dat je die persoon bent. Heel anders als je je eigen kleding aanhebt.