Eerste Paasdag
Maria Magdalena, Maria (moeder van Jacobus en Salmone, kopen na de sabbat geurige kruiden. Mirre, aloë, kostbare zalven – niet om te genezen… voor eerbiedige verzorging van Zijn lichaam. Om te eren wat zij verloren denken te hebben. Nog in rouw. Ze komen bij elkaar om samen naar het graf te gaan. En ze vragen zich af: “Wie zal voor ons de steen wegrollen?” Want zelfs in hun liefde… ligt een obstakel dat zij zelf niet kunnen dragen. Om te geven wat nog gegeven kan worden —eerbied, zachtheid, in liefde en voor liefde tot het einde.
Maar de aarde heeft al gesproken, want intussen, terwijl de nacht langzaam wijkt en de aarde nog steeds haar adem inhoudt, is Jezus uit zijn graf. Niet meer als mens, maar als verheerlijking. Dat is in een andere staat van zijn, tussen hemel en aarde. Niet gebonden aan steen of tijd, niet tegen te houden door wat gesloten is, maar nog wél zichtbaar, wél nabij.
Voor zijn kruisiging zijn Zijn apostelen gevlucht, niet meer bij elkaar. Petrus heeft Hem drie keer verloochend. Ze denken dat alles voorbij is; hoop is ingestort. Dus relaties moeten hersteld worden, helen wat gebroken is, vertrouwen moet hersteld worden.
Dat doet Hij niet “an masse”, maar persoonlijk. Hij roept ze persoonlijk: “Maria”, “Petrus”. “kom”….. Hij roept hen terug in relatie, terug in leven, terug in hun roeping.
Bij zijn graf beeft de aarde, twee engelen dalen neer en de steen rolt weg van zijn graf. De engelen gaan erop zitten.
De Romeinse soldaten werden doodsbang en rennen uit schrik weg. Machteloos tegenover wat zij niet begrijpen. Waar de mens bewaakt, opent de hemel.
De engelen blijven daar, niet om Hem te bevrijden… maar om aan de mensen te tonen dat Hij al vrij is; uit de dood is opgestaan.
Nog in de schemer van het ochtendgloren, in de donkerte komt Maria Magdalena als eerste aan…aan bij het lege graf. Verward rent ze direct naar Zijn leerlingen Petrus en Johannes: “ Ze hebben de Heer weggenomen…” Ook zij zien het lege graf en begrijpen het niet. Maria Magdalena wordt overmand van verdriet en ziet de 2 engelen. Dan ziet ze een persoon, de tuinman…..de “tuinman” zegt een woord: “ Maria” ….het is HEM….Hij leeft !. “ Rabboeni” (Aramees voor mijn meester).
En hier, precies hier….begint Pasen.
Hij zegt: “Noli me tangere” Latijns voor: hou me niet vast. De spanningsboog tussen wat was en nu is. liefde — nabijheid — en dan ineens afstand. Zij houdt van Hem
👉 Zij blijft
👉 Zij huilt
👉 Zij herkent Hem
En dan…
“Houd Mij niet vast”
Dat is geen fout in het verhaal. Dat ís het verhaal.
Want wat zij wil vasthouden… is wat geweest is. Maar Hij leeft nu verder dan dat.
We zien hier dat Maria Magdalena als eerste de opstanding ziet. Dat is niet toevallig. Zij gaat als eerste. Zij blijft als de anderen wijken, Zij zoekt, terwijl ze het niet begrijpt. Ze is de apostel der apostelen.
Daarna gaat ze naar de apostelen als eerste boodschapper van de opstanding.
De Emmaüsgangers
Later op de dag — niet in de Tempel, niet tussen de apostelen, maar op een weg — lopen twee discipelen van Jezus. Verslagen en teleurgesteld verlaten zij Jeruzalem, op weg naar Emmaüs. Een van hen is Kleopas, van de ander kennen we de naam niet. Misschien ben jij het. Alles waarop zij hoopten, lijkt verloren.
Dan voegt zich een vreemdeling bij hen. Hij loopt met hen mee. Ze herkennen Hem niet. Hij luistert… en legt hun de Schriften uit — de heilige teksten van de Tenach. Hij laat zien hoe alles wat gebeurd is, moest gebeuren. Langzaam begint er iets te branden in hun hart, maar herkenning blijft nog uit.
Na een lange dag komen zij aan in Emmaüs. Ze nodigen de vreemdeling uit:
“Blijf bij ons, want het wordt avond.”
Aan tafel neemt Hij het brood, spreekt de zegen uit, breekt het en geeft het aan hen — precies zoals bij het laatste avondmaal.
Dan gaan hun ogen open.
Het is de Heer !
Hij was het al die tijd!
En op datzelfde moment… verdwijnt Hij.
Een klein maar wezenlijk moment uit deze gebeurtenis: dit verwijst naar de eucharistie — maar ook breder:
God wordt zichtbaar in het delen.
Jezus verschijnt aan anderen — vrouwen, leerlingen — steeds opnieuw, aan wie Hem zoeken.
In de 40 komende dagen verschijnt hij, spreekt, eet, onderwijst en herstelt het vertrouwen. En wat in stilte begon…
wordt zichtbaar voor de wereld.
Niet in één moment,
maar stap voor stap,
hart na hart.
Pasen is niet alleen dat Hij leeft — maar dat Hij ons weer leert leven.
