Stille zaterdag
De dag na het kruis, stille zaterdag – het is sabbat – de dag van de rust – van geen werk. Jezus is gisteren gekruisigd, gestorven en in zijn graf gelegd. Leerlingen zijn bang gevlucht en verstopt, Alles lijkt voorbij, de wereld houdt haar adem in,
geen wonderen,
geen stemmen,
geen licht,
alsof God verdwenen is.
Vandaag gebeurt er niets, zou je zeggen….maar juist hier, gebeurt wat niemand ziet. Aan de buitenkant zien we niets, dat is waar. Maar waar de wereld stilvalt, is God volop aan het werk. Werk wat je nog niet kan zien, voorbereiding.
Descendit ad inferos – dit wordt ook wel de nederdaling ter helle genoemd. . Christus daalt af in het dodenrijk (niet te verwarren met de hel), daar doorbreekt Hij de dood van binnenuit. Daar haalt hij de rechtvaardigen omhoog. In de diepte van de dood, wordt het leven voorbereid. En morgen……morgen zal het zichtbaar worden.
Wat betekent dit? Jezus ging naar de onderwereld, het dodenrijk, dat is niet de hel. Het dodenrijk is Sheol in het Hebreeuws, Hades in het Grieks. Het is een plek waar alle doden verblijven; zowel rechtvaardigen als onrechtvaardigen. In afwachting van de verlossing. Je kan het zien als een toestand van wachten, vóór de verlossing.
De hogepriesters laten het graf verzegelen en plaatsen wachters, overtuigd dat hiermee het laatste hoofdstuk is gesloten. De steen, het zegel en de wacht lijken alles definitief te maken. Maar juist hier, in deze menselijke poging tot controle, begint het mysterie van God zich te ontvouwen — verborgen en onaantastbaar 👉🏻
Wat voor het oog verborgen blijft, voltrekt zich in het diepst van de werkelijkheid: Jezus stapt uit zijn graf; de overwinning op de dood. Terwijl de wereld zwijgt, wordt het fundament gelegd voor Pasen. De Tempeliers leefden vanuit deze zekerheid — dat het ware gevecht niet zichtbaar is, maar geestelijk wordt gestreden 👉🏻
De verlossing moest alles raken: niet alleen de levenden, maar ook de doden, het verleden, de hele mensheid. Hij laat niets achter.
Omdat Hij echt mens werd. Hij sterft als een mens, Hij gaat waar ieder mens gaat.
Hoe het precies zit: de Hemel – volle gemeenschap met God – was nog niet geopend. Omdat de verlossing nog niet was voltooid. Dus de Hemel bestond al wel, maar daar was nog niemand behalve God. De verlossing is de dood van Jezus. Dus ALLE mensen die tot dan toe gestorven waren verbleven in het dodenrijk. Van Adam tot Abraham…tot…
In het dodenrijk werd er onderscheid gemaakt tussen:
1) de rechtvaardigen (Abraham, Adam, de profeten…) verbleven in een staat van rust. Ook wel Abrahams schoot (sinus Abrahae) genoemd.
2) de onrechtvaardigen verbleven in een staat van scheiding en duisternis.
Moesten die mensen dan eeuwenlang wachten? Ja en nee. Ja ze moesten eeuwenlang wachten: echter ze waren in een staat van rust. Alsof ze slapen, in een staat van complete rust. Als je slaapt heb je ook niet in de gaten dat je uren slaapt. Besef je niet dat die uren voorbij zijn gaan. En voor God zijn eeuwen maar één tel. Dus nee: want je merkt het niet als zodanig.
Je kan het zo zien: onze tijd en God’s tijd zijn niet dezelfde. Wat een eeuw voor ons is, is niet voor God. Wij hebben een klok, die tikt seconden, dagen, jaren …..God’s tijd ligt buiten onze tijd, geen klok. Onze eeuwen zijn voor God een moment.
Nu Jezus is gestorven: Hij gaat de dood binnen. Niet als slachtoffer zoals iedereen, maar als overwinnaar ! En nu gebeurt het: Hij heeft de overwinningsvlag al in Zijn hand. De vexillum crucis Christi, die straalt licht uit.
Meestal voorgesteld als een kruisvaan, wit met een rood kruis. Bevestigd aan een staf of een lans. Het is geen gewone vlag. Het is het teken van overwinning. Niet zoals een koning die een land verovert. De vlag betekent: overwinning op de dood, overwinning op de hel, overwinning op de zonde.
👉🏻 ofwel: Hij komt in het dodenrijk met de overwinning al in de hand. De vlag van voltooide overwinning. Nog voor iemand het ziet. De vlag is geen belofte, maar al een werkelijkheid. Het is al beslist
Hij doorbreekt de poorten van het Dodenrijk en roept de rechtvaardigen – zij die trouw bleven aan God. Adam wordt niet gevraagd – hij wordt gegrepen, zo ook de anderen en Hij leidt hen naar het licht.
En op aarde…daar is alles nog altijd stil.
De hogepriesters en farizeeën hebben Pilatus gevraagd om soldaten bij het graf te zetten; zekerheid. Geen risico. Geen beweging. Alles lijkt onder controle.
Maar zij zien niet wat ondertussen is gebeurd.
De Paaswake nadert, de sabbat loopt ten einde. Na de sabbat – na zonsondergang kopen de vrouwen welriekende kruiden – mirre, aloë, kostbare zalven –
niet om te genezen… voor eerbiedige verzorging van Zijn lichaam. Om te eren wat zij verloren denken te hebben. Nog in rouw, gaan ze naar het graf. Ze weten nog van niets. Maar in de nacht zal het veranderen.
Dit is de nacht van de omkering. De Paaskaars wordt ontstoken, licht breekt door het donker.
Morgen zal het zichtbaar worden. Wat vandaag verborgen is gebeurd, zal morgen stralen……
