Goede vrijdag

Vandaag is de dag dat Jezus wordt veroordeeld en gekruisigd, hoe kunnen we zo’n dag Goede vrijdag noemen?
👉 Goed betekend hier iets anders. Goed betekend hier niet: fijn, mooi, prettig. Het betekent hier heilzaam, betekenisvol, reddend, helend.
Op deze dag sterft Jezus onschuldig, uit liefde voor de mens. Daarom wordt het “goed” genoemd. Niet vanwege het lijden, maar vanwege wat het brengt.

Vandaag is er geen licht, geen antwoord, geen overwinning. Vandaag is er alleen… blijven staan.
Onder druk. Onder oordeel. Onder pijn.
Hij vluchtte niet. Hij verdedigde Zich niet. Hij bleef.
Tot het einde.
En dat….. is dat wel het moeilijkste wat er is. Niet vechten – terwijl je makkelijk kan. Niet verklaren, terwijl er wel verklaringen zijn. Maar blijven.

Gisterenavond werd hij gearresteerd en opgepakt door soldaten en tempelwachters. Zij brengen Hem naar Annas, een Joodse hogepriester. Die weet niet veel te vinden, dus Annas stuurt hem door naar Jozef Kajafas. Kajafas was ook een hogepriester en voorzitter van de Sanhedrin, de hoogste Joodse raad. Daar in het donker, wordt Hij ondervraagd, Beschuldigd, getoetst, over Zijn leer en volgelingen.
Verhoren in de nacht…dat zegt alles…..
Het Sanhedrin (uit het Grieks synedrion, “samen zitten”) was in de oudheid de hoogste Joodse raad, bestaande uit 71 leden (opperpriesters, oudsten en schriftgeleerden), die fungeerde als het hoogste rechtscollege en bestuursorgaan in Jeruzalem.

Daar wordt hij veroordeeld tot de doodstraf, echter….delicaat: die mogen ze zelf niet uitvoeren (dat is niet rein). Maar ze spelen het spel politiek keihard mee. Daarom wordt Jezus bij het eerste licht van de dag aan Rome – de gerechtelijke bestuurders – overgedragen. Sanhedrin schuiven het oordeel door. Zij spraken het oordeel uit…maar lieten een ander het uitvoeren. Om hun eigen handen schoon te houden, “rein” te blijven. Maar Pilatus ziet wat er gebeurt. Dit is geen recht. Hij probeert. Vraagt. Wikt. Weegt.

In een poging tot vrijspraak stuurt Pilatus Jezus door naar Herodus Antipas. Ook Herodus weet niet wat hij ermee aan moet, dan enkel: als er iets moet: dan moet het snel gebeuren – morgen is het Pesachfeest. Zo komt Jezus weer terug bij Pilatus. Zo geeft hij het volk de keuze tussen Barabbas – de moordenaar – of Jezus. Herodus overtuigd dat het volk voor de veroordeling van Barabbas kiest. Zo is er toch vrijspraak van Jezus. Tot zijn ontstelling kiest het volk voor de vrijlating van Barabbas……

Zo wordt Jezus in de vroege ochtend, het derde uur, 09:00uur gekruisigd op de berg Golgotah. Uren verstrijken…tergend langzaam…en dan rond het zesde uur (12:00uur) wordt het donker….

donker in het hele land…..hier sterft de Zoon van God…..de schepping houdt zijn adem in.

En rond het negende uur (15:00uur) geeft Hij de geest. Niet gebroken, maar gegeven. Daarna komt de lans. Niet om te doden, maar om te bevestigen dat het volbracht is.
En wie zijn er nog? Enkele vrouwen blijven: Maria, Zijn moeder. Maria Magdalena, Maria, de vrouw van Klopas. Dan nog Johannes, zijn meest trouwe apostel, die niet week.  
Ook zijn er nog Romeinse soldaten. Hun Centurio zei: “waarlijk, deze was Gods Zoon”

De meesten zijn gevlucht. Maar zij…zij zagen en voelden alle pijn, zij bleven tot het einde.

Dan is daar Jozef. Geen leerling die vooraan stond. Geen stem die eerder gehoord werd. Op dit moment
stapt hij naar voren. Waar anderen zwijgen, waar angst de overhand neemt, vraagt hij om het lichaam.
Niet luid, niet zichtbaar voor de massa, maar beslissend. Soms is het niet degene die het dichtstbij stond…maar degene die op het juiste moment opstaat.
Jozef van Arimathea, lid van de Sanhedrin, dezelfde raad die Jezus veroordeelde, was een rijk man en was in het geheim volgeling van Jezus. Hij had invloed, directe toegang tot Pilatus. Hij kreeg zo toestemming voor Zijn lichaam van het kruis af te halen. De moeder van Jezus, Maria, kon dit niet. Vrouwen hadden geen rechtspositie. Zij kon dit simpelweg niet regelen.
Wat Jozef van Arimathea deed was niet klein – een moedige daad. Hij verbindt zich openlijk aan iemand die net is geëxecuteerd, die veroordeeld was door de Sanhedrin, waar hijzelf lid van was. Dat kon zijn positie behoorlijk schaden – zo niet erger…

Tegen de avond wordt Hij van het kruis genomen. In stilte. Met zorg, maar ook snel, want de rustdag, sabbat nadert….en nog geen gewone sabbat: Pesach. In een paar uur (voor 18:00) moest alles gebeuren: toestemming vragen  – lichaam afnemen – wikkelen –  in graf leggen.
De uren dringen.
Wat gedaan moet worden…wordt gedaan. Dan wordt Hij neergelegd in een graf. Een nieuw graf, uitgehouwen in de rots. De steen wordt ervoor gerold. De zon zakt. De sabbat begint.

Vandaag geen antwoord. Alleen dit:

Hij bleef.

Tot het einde.

Hij ligt in het graf.

Alles valt stil.

En de wereld… wacht.